Het woord is de taal van de aarde, muziek de taal van de hemel

“Woorden zweven boven de aarde. Je kunt ze in de vormen van de natuur waarnemen. Ze liggen boven het graan, verborgen in de wolken of verborgen in stenen. Pak ze uit, ga op zoek en laat je meevoeren”.

Deze gedachten kwamen in mij op na een weekeind waarin ik met een vriendin met woorden en kalligrafie gewerkt had. Hoe kwamen ze in me op? Ik denk dat het te maken had met creativiteit, dichter bij mezelf zijn, waarnemen en open staan voor wat om me heen is, verbinding scheppen.

Eigenlijk verbinden we altijd. Ja, zonder verbinding kunnen we niet bestaan. Die verbinding kan op verschillende niveaus ontstaan. We staan op de aarde, we lopen en we zijn verbonden vanwege de zwaartekracht. We kunnen zo een diepere verbinding maken, voelen waar onze voeten op staan, hoe de grond aanvoelt, wat is de omgeving? Dat is gefocuste aandacht, mindfulness. We hebben te maken met ruimte om ons heen. Boven, beneden, voor, achter, rechts en links. Normaliter nemen we dat niet bewust waar, dat zou ook ingewikkeld zijn. Onze hersenen zijn net filters en zorgen ervoor dat we niet te veel prikkels binnen krijgen.

Als we een dag of enkele uren of een moment de tijd nemen om ons met focus en aandacht te verbinden met wat we doen, komen we dichter bij onze kern en onze scheppingskracht. We doen dan niet wat ons opgedragen wordt maar ‘doen’ vanuit ons innerlijk weten en vertrouwen. 

In de oudheid waren er kunstenaars en schrijvers die zichzelf niet creatief vonden. Wat zij deden was het immers het ‘nabootsen van de natuur’. Ze hadden zelf nooit het idee dat ze iets nieuws maakten, maar dat ze iets probeerden na te doen wat er al was.

Ook volgens Nancy Andreasen (een Amerikaanse neurowetenschapper) komen alle creatieve ideeën die we hebben in eerste instantie uit de natuur. We slaan alles op wat we horen, zien en meemaken. Als we vervolgens in een situatie komen die we nog niet kennen legt je brein linkjes tussen al die bestaande ideeën om zo een nieuw idee te vormen. Je verzint dus eigenlijk nooit iets dat helemaal nieuw is, maar put uit alles wat je al weet en legt daar (nieuwe) verbindingen tussen.

Creativiteit ontstaat door verbinding van ideëen. Schakel de filter van je hersenen eens uit door zo min mogelijke prikkels om je heen door te laten en met focus en aandacht te improviseren met een activiteit, het maakt niet uit met welke. Tijd beleven vervaagt, een uur is zo om. Je komt in flow. 

Twee jaar geleden ben ik een nieuwe weg ingeslagen, heb mijn passie voor het woord verdiept door kalligrafie te leren. En ook daar ben ik weer de weg van improvisatie ingegaan. Improviseren vanuit vormen, letters, en woorden. Heb je er ook wel zin in? Kijk naar mijn agenda, ik begin met workshops kalligraferen in het najaar.

En nu in actie komen

En nu in actie komen!

Een tijd geleden ging ik naar een introductie in handboogschieten. Ik kreeg een boog, het werd me verteld hoe ik hem vast moest houden, hoe de pijl er in te zetten, te spannen en los te laten. Staan, focussen, optrekken en loslaten. Alles in een beweging. Ik merk als ik te lang met het focussen en optrekken bezig ben kan ik aan het einde niet meer in flow loslaten. Is het zoals in het leven? Een idee ontstaat, je gaat ze poetsen en vormen en nog eens en nog eens, hoe zit het dan met de actie?

Een idee ontstaat, een beeld wordt gecreëeerd, de actie kan volgen. Makkelijk toch? Wat is de juiste tijd om een idee te lanceren, te zeggen wat je denkt of voelt, een actie te doen en te kijken wat er als reactie komt? Te lang bezig met het beeld te vormen is onhandig, net zo als meteen met het idee te gaan strooien. Alles wat je deelt kan groeien, wat je achterhoudt verschrompelt. Een idee naar buiten brengen kan erg spannend zijn. Hoe komt het over, wat krijg ik voor reacties? En toch: als we de dingen die we verzinnen en waar we voor staan niet naar buiten brengen, kunnen ze niet groeien.

Niet te lang bij het ene blijven hangen, doorgaan en doen. Door te doen kunnen leren. Je kunt je ideeën delen met mij en ik help je in actie te komen. Je krijgt door een goede samenklank meer zelfvertrouwen en we gáán ervoor!

Ik ben benieuwd naar de reactie en ik geef graag 3 sessies cadeau voor de eerste reactie. Kom jij in actie?

improvisatie

Improvisatie

Door te doen, te beginnen wordt iets zichtbaar, het ontstaat, kan groeien, veranderen. Als ik van een idee een creatie wil maken is het belangrijk ergens te beginnen. Eerst het idee laten ontstaan. 

Ken je dat gevoel, je wilt iets moois creëren maar hoe? Eerst alle material of gereedschap klaarleggen, alles mooi op een rij leggen. Het hart begint sneller te kloppen, alle cellen zijn gespannen en vol vreugde. En nu? Het begin kan een drempel zijn. 

Je wilt bijvoorbeeld gaan schilderen. Je zit voor een mooi, leeg wit doek. Het wit is zo mooi, zo leeg, hoe en waar zal je de eerste streep zetten? Wat als die niet lukt, is het hele doek al verbruikt. En toch, als je niet begint en alleen in je hoofd zit en in je gevoelens gaan je hersenen roken! 

Je gaat improviserend aan de slag en ik help je daarbij. Eerst losmaken van de polsen, losmaken van de gedachten, in een ritme komen. Dan het papier omdraaien, strepen zetten, figuren maken, meditatief creëren, kijken wat er gebeurt. Gaat het om kleur, om vorm, om samenvloeien? Het gaat om ritme. Je kunt het vergelijken met muziek. Sommige tonen krijgen meer accent, en dan creëer je uit klanken een melodie. Bij schilderen krijgen sommige vormen of kleuren meer accent, en daaruit ontstaat  een geheel. Het geheel bepaalt de sfeer. 

Het fijne aan improviserend aan de slag te gaan is dat vanuit je kern iets ontstaat. Dat kan verrassend zijn of confronterend. Het is een unieke uitdrukking van het moment. Iedere creatie is anders en brengt je dichter bij jezelf.

Ik zit voor een mooi, leeg wit vel papier. Het wit is zo mooi, zo leeg, hoe ga ik de eerste streep zetten? Wat als die niet lukt, is het hele papier al verbruikt. En toch, als ik niet begin en alleen in mijn hoofd zit en in mijn gevoelens kan niets ontstaan dan ideeën, rook in mijn hersenen.

Door te doen, te beginnen wordt iets zichtbar, het ontstaat, kan groeien, veranderen. Wil ik van een idee een creatie maken is het belangrijk ergens te beginnen, eerst de idee helderder te krijgen.

Op een vel papier, losmaken van de polsen, losmaken van de gedachten, in een ritme komen. Dan het papier omdraaien, strepen zetten, figuren, een letter bestaat uit rondjes en strepen, hoe je die bij elkaar voegt maakt uit wat voor een letter zichtbaar wordt. Voor mij is kalligraferen rust vinden, meditatief creëren, kijken waar letter, form en beeld een geheel worden. Kan je nog lezen wat er staat of is juist het beeld of de form belangrijk? Het ritme is iets waar ik me aan houd. Het vergelijk met de muziek is er. Sommige tonen krijgen meer accent, dan creëer je uit klanken een melodie. Bij kalligrafie krijgen enkele letters meer accent, zo ontstaat uit verschillende letters een geheel. Het geheel bepaald de sfeer.

Het fijne aan improviserend aan de slag te gaan is dat vanuit je kern iets ontstaat, dat kan verrassend zijn of confronterend. Het is een unieke uitdrukking van het moment. Iedere creatie is anders en brengt je dichter bij jezelf.